Meer Verhoeven

Zone 5300 over Meer Verhoeven

In het voorjaar van 2014 publiceerde Zone 5300 een recensie over Meer Verhoeven. Lees het hele artikel van Raymond Noë hier als .pdf.

Biblion: "Voor wie geïnteresseerd is in film(geschiedenis) een zeer aanbevolen uitgave."
Lees de hele recensie van Maarten de Jong van 27 mei 2014 als .pfd

Filmkrant
auteur: André Waardenburg
website

Met de publicatie van Meer Verhoeven (en het eerdere Volgens Verhoeven) zijn alle episodes uit de Volkskrant-rubriek 'Volgens Verhoeven' nu ook in boekvorm verschenen, met lange versies van de gesprekken die filmcriticus Rob van Scheers de afgelopen paar jaar met Verhoeven voerde over zijn favoriete films.
Net als het boek Volgens Verhoeven is Meer Verhoeven rijkelijk geïllustreerd met stills, setfoto's en ander relevant materiaal. Soms zou je zelfs willen dat foto's wat groter waren afgedrukt, zoals het na het register verstopte, door Helmut Newton gemaakte portret van Verhoeven met Showgirls-actrice Elizabeth Berkley. Er zit nog voldoende witruimte omheen, dus het had makkelijk gekund.
In dit deel opnieuw veel aandacht voor het werk van Alfred Hitchcock, Verhoevens favoriete regisseur. Er zijn doorwrochte analyses van Shadow of a Doubt, Psycho, Notorious, Rear Window en I Confess. Naast besprekingen van al wat oudere films, hebben Verhoeven en Van Scheers ook aandacht voor wat je de moderne klassieker zou kunnen noemen: Das Leben der Anderen, Der Untergang, The Queen en Amour. Verder veel horror en sciencefiction, met Rosemary's Baby, The Exorcist, Alien, Aliens, Blade Runner en King Kong. Het wat overbodige hoofdstuk over Aliens dient eigenlijk alleen om nog een keer de superioriteit van Alien te benadrukken. De kleinste categorie wordt gevormd door arthouseklassiekers Het zevende zegel, L'empire des sens, Viridiana en Il conformista — waar Verhoeven overigens veel behartenswaardigs over te melden heeft.
Eerst wat gezever: er zitten wat tikfoutjes in, de nummering klopt niet altijd (er zijn bijvoorbeeld twee episodes 71) en het is triest voor de overleden acteur James Gandolfini dat hij in het fotobijschrift bij de bespreking van True Romance wordt opgevoerd als James Arnolfini.
Wie alles leest, krijgt een goed beeld van Verhoevens interesses, en via sappige anekdotes bovendien een inkijkje in zijn eigen werk. Op gezette tijden praat Verhoeven over zijn eigen films, er is zelfs een apart hoofdstuk over zijn cultklassieker Showgirls: "Heel zelden maar kijk ik mijn eigen films terug, ik weet al hoe het afloopt. Gek genoeg beleef ik juist aan Showgirls het meeste plezier."
Hoe meer je over de films die Verhoeven bespreekt weet, hoe minder verrassend zijn opmerkingen zijn. Veel stukken zijn soms niet meer dan een uitvoerige opsomming van de plot, met wat karige opmerkingen over stijl. Juist van iemand als Verhoeven verwacht je veel meer aandacht voor de filmische kant van het vak. Als hij het wel doet, komen de stukken ook echt tot leven, zoals in zijn enthousiasmerende ode aan stop­motion­animatiepioniers Willis O' Brien en Ray Harryhausen in het stuk over King Kong. Verhoeven noemt de digitale effecten in James Camerons Avatar goed gelukt maar gladjes: "Mijn voorkeur gaat dan toch uit naar de miniaturen van Harryhausen, met hun staccato bewegingen. Dat maakt bijvoorbeeld die schermende skeletten juist griezeliger, krachtiger, ze krijgen iets extra's dat digitaal niet valt te imiteren. Noem het gerust 'kunst', iets wat ik bij vergelijkbare digitale effecten nooit zo heb gevoeld."
Vooral de gedeeltes waarin Verhoeven uitlegt waarom films gedeeltelijk zijn mislukt zijn sterk. Want dan gaat het wel om filmische aspecten als cameravoering, montage, acteren en scenario, en minder om het verhaal zelf.

Leeuwarder Courant
auteur: Asing Walthaus
14 februari 2014
Lees als .pfd